Alle columnberichten

Gert@letiek enzo – afl. 292 – Jaren tachtig

18-02-2015 23:00

Toen ik woensdagavond van mijn werk naar huis fietste werd ik ingehaald door een man die “Hallo Gert” tegen me zei. Ik keek opzij en herkende de man niet. Hij mij wel dus. “Je kent me niet meer, zeker,”zei hij ten overvloede. “Het is al heel lang geleden.” Het bleek dat hij zo'n dertig jaar terug, in de periode dat ik CD-junioren trainde, in een talentvol groepje zat dat regelmatig de landelijke CD-finale haalde en ook wel medailles pakte op de C-spelen en bij meerkamp-kampioenschappen. Hij heette (en heet nog steeds) Haro van Dijk.




Het was in de tijd dat ik samen met onder meer Luuk Bijleveld de CD-junioren de beginselen van de topsport bijbracht. Vooral de jongens vormden een hechte groep. Ze waren al vanaf de Pupillen B bij elkaar. Naast Haro hadden we onder meer de broertjes Jan Jomo en Michiel Hartman, Erik Aukema, Koop Gerard Reinders, Janniko Georgiadis en de (geloof ik) iets oudere Klaas Akkerman en Edwin Kruizinga. Ja, dat waren goede tijden. Het was elke keer weer dikke pret om een competitieploeg samen te stellen, want de jongens waren goed en veelzijdig en trainden gemotiveerd. Elke wedstrijd was leuk om naar toe te gaan omdat de prestaties van de boys altijd goed waren.




Maar ja, je weet hoe het gaat: D-ers worden C-ers, en C-ers worden B-ers. Dan komt vaak de klad erin. De heren (en dames) gaan studeren, krijgen een relatie, trainen minder hard, presteren vervolgens minder en dan wordt de motivatie kleiner. Na enkele jaren is er van de groep niets over en dan gaat ieder zijn eigen weg. Soms vraag je je af, bij het doorbladeren van oude fotoboeken (hebben jullie die ook nog?): “Hoe zou het hem of haar vergaan zijn?  Waar zouden ze wonen? Zouden ze werk en kinderen hebben?” Heel soms kom je zo iemand weer tegen en zo verging het mij woensdagavond ook.




Het bleek dat Haro af en toe nog wel contact had met club- en ploeggenoten uit die tijd, begin jaren tachtig. De een woonde in Amsterdam, de ander had een goede baan bij een bekend bedrijf. Leuk om te horen. Haro werkt tegenwoordig bij de provincie Groningen en fietst dagelijks 25 kilometer van en naar zijn werk. In dat opzicht verslaat hij mij met 5 kilometer. Hij heeft twee zoontjes van 10 en 8 jaar die op voetbal zitten. Eigenlijk heeft hij liever dat ze aan atletiek gaan doen. Maar ja, de afstand tussen Eelde en het Stadspark is iets te groot.




Van een van de atleten uit die groep wist ik al hoe het nu met hem gaat. Ik had hem zelfs wel eens aan de telefoon: Janniko Georgiadis. Hij is neurowetenschapper, verbonden aan het UMCG en een bekend onderzoeker en publicist in alles wat met het orgasme te maken heeft. Een van de anderen, Edwin Kruizinga, is na een dikke 25 jaar teruggekeerd bij de club. Nou ja, “de club”...  toen was het ARGO'77 en nu is het Groningen Atletiek.




Kortom: het was leuk om weer eens over vroeger te kletsen. En wat nou het leukste was: Haro herinnerde zich van vroeger vooral de trainingskampen en de griezelverhalen die ik dan pleegde te vertellen. In het donker bij het kampvuur of met z'n allen in een van de slaapzalen. Dat was hem dus beter bijgebleven dan de wedstrijden, de prestaties en kampioenschappen. Grappig, niet?




tot volgende week,
Gert van Akkeren














Groningen Atletiek op
facebook

Locatie

Runnersworld

Runnersworld Groningen
© Copyright 2017 - Groningen Atletiek